Definicja Niemcy

Co to znaczy NIEMCY: najliczniejszy → naród Europy Zachodniej (76 mln osób) wywodzący się z plemion germańskich Alemanów, Bawarów, Turyngów, Sasów i in. (→ Germanie). Literacki język niemiecki powstał w XVI w. Poczucie jedności plemion germańskich pojawiło się na przełomie X i XI w., kiedy cesarze niemieccy dążyli do utworzenia Rzeszy Niemieckiej. Jednak od XII w. zaczął się jej rozpad na liczne państewka. Od XVI w. rozbiciu politycznemu towarzyszyło również rozbicie religijne (katolickie południe i protestancka północ). Poczucie wspólnoty narodowej zaczęło się rozwijać w XVIII w., umacniając się w 1 poł. XIX w. Zjednoczenie Niemiec nastąpiło w 1871 r. Po upadku nazistowskiej III Rzeszy Niemcy znów zostały podzielone na dwa państwa – Republikę Federalną Niemiec i Niemiecką Republikę Demokratyczną. Ponowne zjednoczenie Niemiec nastąpiło po upadku muru berlińskiego w 1991 r. Aktualnie Niemcy stanowią potęgę gospodarczą i są typowym państwem imigracyjnym, stąd liczne → mniejszości narodowe (między innymi turecka). Sami N. z racji na okresy długotrwałego rozbicia politycznego wykazują znaczące odrębności kulturowe pokrywające się z podziałami historycznymi. Największe ekipy regionalne stanowią Bawarczycy, Brandenburczycy, Nadreńczycy, Saksończycy. Z kolei po upadku muru berlińskiego funkcjonuje także podział na Niemców wschodnich (Ossi) i zachodnich (Wessi). N. pośrodku dziejów wykazywali mocną ekspansję w kierunku wsch., osiedlając się na obszarach Polski, Czech (w szczególności w Su-detach), Węgier, Rumunii, Wojwodiny, a również Rosji (Autonomiczna Republika Niemców Nadwołżańskich). Po II wojnie światowej z większości tych państw zostali wysiedleni. Pozostała jednak mniej albo bardziej liczna mniejszość niemiecka w Polsce, Czechach, w Rosji i na Węgrzech. Większe skupiska ludności niemieckiej występują w Siedmiogrodzie i Banacie w Rumunii